Weer naar huis!

Onze laatse dag in Afrika. Wat een tijd hebben we gehad!! En wat zijn we blij dat we Hannah's geboorteland een beetje hebben leren kennen.... We hebben kunnen kennismaken met veel mensen. Allereest natuurlijk Joan en haar familie. Pippa natuurlijk, en de vrijwilligsters in TLC, de mensen hier in “Garden-Place”, die ons zo heerlijk verwend hebben. We hebben gezien waar Hannah is geboren en waar ze verzorgd is.

We krijgen een andere kamer waar we onze spullen kwijt kunnen en genieten van de laatste afrikaanse zonnestralen. Morgen zal het koud zijn in Luxemburg. Hannah en Marc kunnen een laatse keer zwemmen en nog even buiten spelen. Tussen de middag worden we nog heerlijk verwend. Andy heeft speciaal voor ons gekookt omdat we met het avondeten al weg zijn. We krijgen nog een heerlijke maaltijd, lekker buiten in de tuin geserveerd en mogen alleen maar genieten, aldus Andy. Wat een heerlijk afscheid. Na het eten gaan de kids nog even een middagdutje doen want het zal een lange dag en nacht worden.

Daarna breken echt de laatse uren aan. Nog 3 uur (nog wat lezen), nog 2 uur (nog een groepsfoto met de andere adoptie-ouders) nog 1 uur (tijd om ons om te kleden)

Om 17 uur staat het busje van Garden-place klaar. Abby zal ons naar het vliegveld brengen. We nemen afscheid en rijden voor de laatste keer de poort uit. We gaan naar huis!!!

We arriveren ruimschoots op tijd bij het vliegveld (ondanks de eeuwige files) en nemen daar afscheid van Abby. Op het vliegveld is genoeg te zien en te beleven dus ook de laatste uurtjes voor vertrek komen we wel door. We eten nog wat en kijken wat rond in de (mooie) winkeltjes. Onze vlucht wordt omgeroepen we we worden in een bus naar het vliegtuig gereden. We stappen uit en daar staan we dan met zijn vieren;

Een warme afrikaanse avond. Het is al donker en voor ons staat het vliegtuig, in de schijnwerpers en met de motoren al aan. We zitten met zijn vieren naast elkaar, de kinderen in het midden. En daar gaan we dan: op weg naar huis. Alweer zo’n emotioneel moment. Nu nemen we Hannah dan echt mee, weg uit Afrika. Heerlijk om haar bij ons te hebben maar aan de andere kant is het natuurlijk triest dat ze niet in haar eigen land kan/mag opgroeien.

De nacht duurt lang. De kinderen hebben allebei moeite in slaap te vallen. Hannah is gewend op haar buik te slapen en probeer dat maar eens in een vliegtuigstoel...

Uiteindelijk lag ze met haar hoofd op mijn schoot en met haar benen op de stoel. Wel niet zo comfortabel voor mama, maar in ieder geval lukt het zo de kinderen te laten slapen. Zelf slapen we vrijwel niet . Boven Duitsland zien we de zon opkomen, een prachtig gezicht. Om 7:00 landen we in München. Daar moeten we het halve vliegveld over, op zoek naar het vliegtuig dat ons naar Luxemburg zal brengen. Ook bij de douane duurt het lang. Het is nog vroeg in de ochtend en de man van de douane begrijpt het niet allemaal. Guy een Luxemburgs paspoort, ik een nederlands, Marc weer en luxemburgs en dan Hannah nog een zuid-afrikaanse pas... Zelfs de adoptie-papieren van de rechtbank moeten er aan te pas komen om duidelijk te kunnen maken dat Hannah toch echt onze dochter is, en dat ze legaal met ons reist. Pfff, na al deze strubbelingen is het al vrij laat en kunnen we meteen het Luxair-toestel in. Helaas kunnen we nu niet naast elkaar zitten maar voor dit laatste uurtje overleven we dat wel. Hannah valt meteen weer op mijn schoot in slaap en daar gaan we dan: op weg naar Luxemburg, mét Hannah. Wel een emotioneel uurtje. Een prachtig Zuid-afrikaans meisje op mijn schoot wat helemaal nog niet weet wat haar te wachten staat. Alles nieuw en alle anders. En hoe gaat het later? Zal ze gelukkig worden bij ons? Tussen de zakenlui in hun driedelig pak laat ik de tranen maar weer stromen.....

Om 10:15 landen we op “Findel”, het vliegveld van Luxemburg. Een kwartier te vroeg dus we besluiten het rustig aan te doen zodat het ontvangstkomitée ook de tijd krijgt. We gaan rustig met de kids naar de w.c om ons wat op te frissen. Daarna rustig verder op zoek naar de koffers. Dat is snel gebeurt want de koffers staan al op ons te wachten, keurig netjes op een karretje geladen en alles. Een man van het vliegveld staat erbij en verteld dat er op ons gewacht wordt....!!!! Omdat er op het vliegveld gebouwd wordt komen we niet door de aankomsthal maar worden we door een soort container direct naar buiten geloods. De deur door en ja hoor: familie, vrienden en adoptie-ouders staan op ons te wachten. Heerlijk! Eindelijk! Er zijn bloemen, kadootjes en natuurlijk weer (vreugde)tranen. Wat hebben we lang naar dit moment verlangt en eindelijk is het dan zover. Natuurlijk wil iedereen even met ons praten en Hannah even bewonderen. Ze laat het allemaal over zich heen komen, zit lekker bovenop de koffers op het bagagekarretje en vindt het allemaal wel interessant (zeker de kadootjes). Na een tijdje krijgen wij het toch wel koud en besluiten we naar huis te gaan. We nemen een taxi en een 20 minuten later rijden we onze staat weer in. Daar worden we opgewacht door opa die nét te laat was om naar het vliegveld te komen, maar die nu wel lekker onze aankomst thuis kan filmen. Ohh, wat heerlijk om weer thuis te zijn. Er hangen ballonnen en slingers, er staan bloemen en kaarten. Marc en Hannah zijn erg moe, maar ze vinden het zo prachtig om thuis te zijn dat de vermoeidheid in een keer weg is. Hannah gaat meteen met Marc op onderzoek uit en natuurlijk moet ze haar kamer gaan bekijken. De rest van de dag doen we lekker niks. Alleen wat uitpakken, verhalen vertelen en genieten van de kids die lekker aan het spelen zijn.