Soms zit het mee, en soms...

zit het flink tegen. Helaas hebben wij geen gezellige, onbezorgde kerstdagen beleefd. Marc en ik lagen alle twee met 39 graden koorts op bed, mijn moeder werd kersavond onverwacht opgenomen in het ziekenhuis en vandaag kregen we het bericht dat mijn vader binnenkort een zware operatie moet ondergaan. We zijn door dit alles behoorlijk van slag en moeten dit eerst allemaal even verwerken…
We proberen positief te blijven en te denken; en in ieder geval hebben we 1 ding wat ons allemaal op de been houdt: Hannah.

Hannah 4 jaar

Vandaag is onze Hannah 4 jaar geworden!! Van harte gefeliciteerd lieve meid!!
Ooohhh, wat zouden we vandaag graag bij haar zijn………..

Op 18 januari 2008 mogen we naar Hannah!!!!!

Precies één maand na ons voorstel kregen we dan vandaag het bericht waar we zo op zaten te wachten.
Op 25 januari 2008 hebben we onze afspraak bij de rechtbank in Johannesburg!!!! Dit betekend dat we waarschijnlijk op 18 januari vertrekken en dan 21 januari Hannah voor het eerst mogen omarmen!!!
Op 7 februari komen we dan waarschijnlijk weer naar huis. Zodra we definitief weten wanneer en hoe laat we vertrekken/aankomen zal ik het zeker op de web-log vermelden. Hannah: we komen er aan!!!
(nog 6 weekjes…..)Hoera!!!!!

Voorstel officieel geaccepteerd!!!

Gisteravond zijn we naar onze kontaktpersoon van de adoptie-organisatie Naledi geweest en hebben daar het voorstel van Hannah officieel geaccepteerd. Dit betekende: héél veel papieren, handtekeningen, en veel, heel veel informatie. Heel bijzonder om echt "Ja" te zeggen tegen onze (toekomstige) dochter. Ook hebben we veel te horen gekregen over Hannah’s verleden en familie. Jullie begrijpen hopelijk dat deze informatie alleen voor Hannah bestemd is. Voor later, als ze er aan toe is of vragen heeft.
Verder had onze kontaktpersoon nog een grote verrassing! Hannah heet eigenlijk geen Hannah, maar Happy! Ze wordt alleen overal Hannah genoemd en wij hebben ook al besloten dat haar officiele naam straks ook Hannah zal worden. We moeten daarvoor straks als we weer in Luxemburg zijn een officiele naamsverandering aanvragen. Waarschijnlijk wordt haar 2e naam dan Happy, als herinnering aan haar biologische moeder die haar deze naam gegeven heeft…
Nu maar wachten op de afreisdatum want: o wat willen we graag naar Zuid-afrika!!. We willen Hannah omarmen, haar eens goed bekijken, haar aanraken, horen hoe haar stem klinkt enz.

Voorbereidingen

Sinds het voorstel is er al meer dan een week voorbij. Wat een week! En wat een gevoelens… Nu de eerste "schrik" en spanning wat weggeebt is, overheerst de vreugde en de dankbaarheid. Wat zijn we blij dat we nóg een keer ouders mogen worden. We zijn al helemaal verliefd op haar en kijken zo vaak we kunnen naar haar foto’s.
Ondertussen heeft de Zuid-afrikaanse vlag buiten gewappert en zijn we begonnen met de allereerste voorbereidingen. Afgelopen weekend hebben we een nieuwe kinderkamer gekocht! (want in Marc’s oude babybedje past Hannah echt niet meer). Verder hebben we gekeken wat we niet meer nodig hebben (wandelwagen, box enz) en die spullen gaan we weggeven of verkopen. Ook kwam Guy gisteren al met een boek thuis "meng eischt dausend wierder op letzebuergesch" (mijn eerste 1000 woorden in het luxemburgs). Zullen we nog hard nodig hebben….
We hebben ook al (per mail) kontakt gehad met het TLC kindertehuis en dat was erg fijn. We hebben foto’s van onszelf, het huis, opa’s en oma’s opgestuurd en  ons is verteld dat ze haar foto-album de hele tijd met zich meedraagd en aan iedereen de foto’s van haar nieuwe familie laat zien (heerlijk!!)

Hannah

Omdat jullie waarschijnlijk erg nieuwsgierig zijn zal ik hier nog een paar dingen over Hannah vertellen
Hannah is dus geboren op 24 december 2003 in een ziekenhuis in Johannisburg, ze is te vroeg geboren, met 35 weken, maar het was een normale bevalling, geen keizersnede.
Toen ze 3 maanden oud was heeft ze hersenvliesontsteking gehad en met 6 maanden is ze aan haar darm geopereerd. Verder heeft ze met 2 jaar een paar maal (koorts)stuipen gehad. Ze heeft dus een paar keer in het ziekenhuis gelegen en jullie begrijpen dat dit alles wat gevolgen heeft gehad voor haar ontwikkeling. Op dit moment gaat het goed met haar. Wij hebben een uitgebreid medisch rapport gekregen waarin precies staat wat ze kan en wat (nog) niet zo goed gaat.
Hannah woont op dit moment in het TLC-kindertehuis in Johannisburg en wordt daar heel goed verzorgd. Meer informatie over dit kindertehuis is te vinden op www.adoptiebedje.nl  (in het nederlands) Ik heb eergisteren met iemand uit Duitsland kontakt gehad die in september een tijdje in het kindertehuis gewerkt heeft en zij kende Hannah!! We hebben van haar nog 2 foto’s gekregen en daar zijn we natuurlijk heel blij mee…  Verder heeft onze kontakpersoon woensdagavond, nadat we "ja" gezegd hadden, nog kontakt gehad met TLC en het was er feest!!! Ze waren zo blij dat Hannah nu eindelijk een familie krijgt.
Zover we begrepen hebben spreek Hannah (wat) engels, dus dat is makkelijk. Verder weten we dat ze gedoopt is, en we hebben daar ook foto’s van gekregen.
Wanneer we precies naar Hannah toe mogen weten we helaas nog niet. Er moeten nog papieren in orde gemaakt worden en er moet een afspraak gemaakt worden bij de rechtbank in Johannisburg.
In dit moment gaan we ervan uit dat we midden/eind Januari naar Zuid-afrika vertrekken…..
Als er weer nieuws is horen jullie het wel..

EEN DOCHTER EN ZUSJE!!!!!!

’s-Middags krijgen we een mailtje van onze kontaktpersoon bij Naledi. In ons rapport staat nl. dat we open staan voor een kindje met een zg. Special-need .(een kindje dat bijzondere zorg nodig heeft) Klopt dit nog? En waar liggen onze grenzen? Zijn we evt. bereid een kindje op te nemen met een ontwikkelingsachterstand of evt. epilepsie? Waar ligt onze uiterste grens wat betreft de leeftijd van het kindje.?

Een hele hoop vragen dus, maar vreemd genoeg denk ik er nog vrij laconiek over na. Misschien zijn ze bezig om alle dossiers nog eens te controleren, of alles nog klopt..

We lezen die mail zo rond een uur of 6 (’s-avonds) en ik zeg nog tegen Guy: “ ik bel morgen wel even”

Nou, zover kwam het niet. Om 20 uur ging de telefoon. Diane (onze kontaktpersoon) aan de telefoon. Met de vraag of we de mail gelezen hebben en hoe we hierover dachten. Toen vroeg ze of ze iets kon bespreken........

ZE HAD EEN VOORSTEL

“in Zuid-afrika wacht een meisje van bijna 4 jaar op ouders. Ze is een zg. Special-need maar wij denken dat ze goed in jullie familie zou passen. Ze heeft een paar keer in het ziekenhuis gelegen en heeft een ontwikkelingsachterstand. Met 3 maanden heeft ze hersenvliesontsteking gehad, en ze is een keer aan haar darm geopereerd. Ze heeft met 2 jaar een paar koorststuipen gehad en krijgt in moment medicijnen tegen epilepsie (hoewel de diagnose epilepsie nooit definitief gesteld is) Ze woont in het kindertehuis TLC..... En ze heet Hannah, geboren 24-12-2003!!1

Ik moet zeggen: tijdens het telefoontje was ik vrij rustig, heb wat aantekeningen gemaakt en meestal gewoon naar Diane geluisterd. Maar toen ze ophing.......... toen kwamen de emoties los. Ongeloof, verbazing, blijdschap en nog veel meer.

Eerst alles natuurlijk met Guy doorgesproken, want hij had natuurlijk alleen maar brokstukken van het telefoontje meegekregen. Daarna meteen achter de computer gedoken want Diane stuurde ons direkt over mail een uitgebreid (medisch) rapport.

Lezen dus, en nog eens lezen, en nog een keer......

Ohhh, die gevoelens. Trillen, lachen, huilen, echt alles tegelijk. Mijn gedachten gaan alle kanten op. Een meisje! Kunnen we dit aan? Geen baby meer? Gebeurd dit echt?

Ik weet niet meer hoe laat we naar bed zijn gegaan, maar in ieder geval heb ik niet veel geslapen. We hebben veel te veel om over na te denken. Hoewel ik eigenlijk al niet meer nadenken wil. Mijn gevoel zegt JA. Niet meer wachten....

Om 5:30 sta ik weer langs mijn bed. Ik moet gaan werken want ik heb vroege dienst. Nog nooit heb ik zo weinig zin gehad. Ik wil thuisblijven en met Guy praten. Guy blijft nl. thuis vandaag omdat hij buikgriep heeft. (kan er ook nog wel bij) Op mijn werk direkt even mijn collega apart genomen. Als het even kan wil ik eerder naar huis. ... Gelukkig lukt dat er ben ik rond 11uur weer thuis. En daar nemen we het besluit: we gaan Ja zeggen!!! We willen zo graag voor dit meisje zorgen. Natuurlijk maken we ons zorgen over haar ziektegeschiedenis en haar toekomst, maar we kunnen haar een thuis geven....... Het gevoel klopt en ze past volgens ons goed in onze familie, ook qua leeftijd.

We bellen naar Diane......... en zeggen dat we het voorstel accepteren. Diane reageerd eerst nog wat voorzichtig. We hoeven nog geen ja te zeggen. We mogen rustig nog langer nadenken. Maar dat willen we niet. Als Diane begrijpt dat we er niet meer vanaf te brengen zijn, is ze oprecht blij. En ze gaat de foto’s per mail sturen....... Ohhh wat spannend. Nu gaan we weten hoe ons meisje eruit ziet.... Binnen een paar minuten is de mail aangekomen. Vol spanning openen we de mail. Ohhhhh..............

We zijn verkocht! Wat een plaatje! Wat een scheet! Tranen .........

Diane hangt alweer aan de telefoon en mag meegenieten van ons geluk.

Samen gaan we Marc afhalen bij de schoolbus. We nemen hem meteen mee naar huis. Natuurlijk zouden we het hele verhaal meteen aan iedereen willen vertellen maar eerst moet Marc het natuurlijk weten. Hij wordt grote broer!! Hij reageert vrij nuchter, kan het natuurlijk niet allemaal bevatten. Hij vindt het grappig dat ze Hannah heet, net als zijn klasgenootje. En hij komt met de opmerking. “dan zijn we met 2 meiden, en 2 jongens.

Daarna gaan we helemaal los. Iedereen mag nu weten dat we een dochter krijgen. We bellen allereest naar “opa”. We hadden gisteravond al even laten weten dat we “gepolst” waren, maar nu kunnen we bellen dat hij er een kleindochter bij heeft. Heerlijk om dit te kunnen vertellen. Wie hebben we nog meer gebeld, ik weet het bijna niet meer. Guy ouders (bomi en bopa) natuurlijk, Astrid, Marianne,

Ook veel mail gestuurd. Naar de familie, vrienden en bekenden. Heerlijk om alle reakties te lezen. We zweven op een roze wolk en ik wil er nooit meer af. Alle gevoelens van de afgelopen tijd zijn weg, verdwenen. Niet meer op de wachtlijst........

Ohh wat een heerlijke gevoelens. Ik voel me zó blij. Een dochter!!! Zolang van gedroomd....

De dagen daarna zijn een roes. Veel telefoon en mail. Steeds weer het hele verhaal vertellen. We genieten.!!!!!!!

En hier is ze dan: onze Hannah!!

18 maanden zijn voorbij...

Vandaag staan we al weer 18 maanden op de wachtlijst. 18 maanden, pfff…  De afgelopen maand is snel voorbij gegaan. Weer aan het werk (druk, druk, druk) en het was ook nog herfstvakantie. Laat de volgende maand maar komen!!! En als het wachten ons weer eens wat teveel wordt, dan hebben we altijd onze "echofoto" nog!

Plaats 5

13 mailtjes in mijn mailbox van de naledi-yahoo-groep vanmiddag. Dat kan maar één ding betekenen…
En ja hoor, de ooievaar is weer langsgeweest in Luxemburg. Een echtpaar hier in Luxemburg heeft HET telefoontje gekregen; zij krijgen een dochter! Ze hebben op dit bericht bijna 2 jaar moeten wachten dus ze zijn dolblij… Ook voor ons is dit natuurlijk een leuk bericht: weer 1 plaatsje hoger op de wachtlijst.

17 maanden wachten..

Vandaag is het alweer precies 17 maanden geleden dat onze papieren naar Zuid-afrika verstuurd zijn en helaas is er op adoptie-gebied hier helemaal NIETS, echt niets te melden. Het laatste voorstel hier in Luxemburg is gedaan in Juni, en sindsdien is het stil… In het moment staan er 4 echtparen voor ons die hun papieren in dec. 2005 hebben opgestuurd, en 1 echtpaar in jan. 2006. Die 5 echtparen zijn nu dus al bijna 2 jaar aan het wachten! De kans is dus groot dat het ook voor ons zeker zolang gaat duren.
We hopen alleen dat we op reis mogen voor Marc volgend jaar naar de basisschool gaat (hij wordt 6 in juli 2008).

Naledi-braai

Gisteren zijn we naar de Naledi-braai geweest; de jaarlijkse barbeque van onze adoptie-organisatie. We hebben er weer erg van genoten. Lekker kletsen met andere (toekomstige) adoptie-ouders en genieten van al die mooie kinderen uit Zuid-afrika. We hadden ook erg geluk met het weer zodat we lekker buiten konden zitten. Ook voor de kinderen was het er heerlijk. Lekker de hele middag samen spelen. Marc had nauwelijks tijd om te eten, hij moest fietsen, voetballen enz…
Ook heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn adoptie-albums eens te laten zien. Er was best veel belangstelling voor en 4 echtparen hebben zelfs al een album besteld (en ze zijn nog niet eens helemaal klaar). Kortom: het was weer een gezellige middag. Hopelijk volgend jaar weer, maar dan met ons Afrikaanse wonder erbij???

Het kan nog gekker; plaats 6!!!!!!

Echt waar. We zijn ALWEER een plaats opgeschoven!!! Dit is bijna niet te geloven. Een echtpaar wat vóor ons op de lijst stond heeft zich uit privé-oorzaken teruggetrokken uit de adoptie-procedure. Voor ons betekend dit dus weer een stapje vooruit. Het is me wel een weekje geweest…… 2 voorstellen en nu dan dit nog. Het kan raar lopen in adoptie-land….

Bijna niet te geloven, plaats 7!

Wat een weekje hier in Luxemburg! Waren wij 2 dagen geleden al blij dat we een plaatsje “opgeschoven” waren, werden we vandaag verrast met NOG een voorstel. Een echtpaar mag eind juli hun zoon van 8 maanden gaan omarmen in Zuid-afrika. Heerlijk nieuws dus, vooral voor de ouders, maar ook voor ons want dit betekend dat we in één week 2 plaatsen op de wachtlijst opgeschoven zijn.
In moment ziet het er bij Naledi als volgt uit.
12 echtparen hebben hun papieren in Zuid-afrika:
5 echtparen sinds 12/2005,
1 echtpaar sinds 01/2006,
1 echtpaar sinds 05/2006, (dit zijn wij!!!!!)
2 echtparen sinds 08/2006,
2 echtparen sinds 01/2007,
1 echtpaar sinds 02/2007.
2 echtparen zijn nog bezig met de procedure en 3 echtparen zijn bezig hun papieren te verzamelen.
Van ons mag het zo verder gaan…..

En weer wat dichterbij ons kindje

Weer een voorstel in Luxemburg. Het derde van dit jaar. Een echtpaar mag begin juli naar Zuid-afrika om hun kleine dochter op te halen. Voor ons betekend dit: plaats 8 op de wachtlijst. Weer een klein stapje dichterbij ons kindje.

Weer een maandje verder...

Vandaag zijn we alweer 13 maanden “adoptie-zwanger”. Weer een maandje erbij. Ik moet eerlijk zeggen: de tijd gaat best snel als je erop terugkijkt. We hebben ook altijd best veel te doen en plannen ook veel leuke dingen nu om het wachten wat aangenamer te maken. Vorige week had Marc pinkstervakantie en zo’n week is zo om (zeker als opa lekker met Marc kan spelen en stoeien). Komende donderdag en vrijdag gaat Marc met school op “vakantie”, naar de jeugdherberg in Hollenfels, dus deze week is ook weer zo voorbij. En zondag over een week hebben we de jaarlijkse barbeque van onze adoptie-organisatie, kunnen we heerlijk bijkletsen met andere adoptie-ouders en genieten van al die mooie afrikaanse kindjes.
Wat wel erg moeilijk is, is de grote onzekerheid die een adoptie met zich meebrengt. Iedere (toekomstige) adoptie-ouders weet wel wat ik bedoel. Wanneer komen er weer voorstellen? Gaan de wachttijden nog verder omhoog? Hoe is de situatie in Afrika? Adopteren wordt steeds moeilijker en duurt steeds langer (ook in andere landen). We kunnen alleen maar hopen en moeten vertrouwen hebben dat God weet welk kindje bij ons hoort en wanneer dat zal zijn….

Plaats 9

Eindelijk weer een stapje vooruit!! Een echtpaar hier in Luxemburg heeft een voorstel gekregen!! Zij hebben een zoon, van 6 maanden. Waarschijnlijk zullen ze begin juni vertrekken naar Zuid-afrika om hun zoontje op te halen. Heerlijk nieuws dus, niet alleen voor de toekomkstige ouders maar ook voor ons want dit betekend dat we weer een plaatsje op de wachtlijst opschuiven. Van plaats 10 naar plaats 9.
Dit geeft weer hoop….

1 jaar adoptie-zwanger..

Wachten…
jaren, maanden, weken, dagen.
Wachten…
denken, dromen, vragen.
Wachten…
soms hollen, dan weer stilstaan.
Wachten…
ineens gaan deuren open,
dan weer loop je tegen muren aan.
Wachten duurt lang……zeggen ze,
wachten is moeilijk……dachten we.
Maar nee,
soms valt het tegen, dan weer mee.
Wachten is nu VERwachten geworden,
ergens in ons achterhoofd,
zwanger van gedachten zijn.
Wachten… Wachten…
woorden, verlangens, gedachten.
Wachten wordt weten,
weten dat je komt,
groeien in ons hart.
Vandaag is het al weer 1 jaar geleden dat onze papieren aankwamen in Zuid-afrika.
Conclusie na 12 maanden:
-maar 4 voorstellen (slik)
-plaats 10 op de lijst
We zullen dus nog veel geduld moeten hebben…

Gedichtje

Zou ik je mama mogen zijn,
al heb ik je geen 9 maanden gedragen?
Zou ik je papa mogen zijn,
al was ik niet bij jou de eerste dagen?
Zou ik je broertje mogen zijn,
om samen te lachen en te spelen?
Zou jij ons kindje willen zijn,
om het leven mee te delen?
Jij bent heel bijzonders,
Jij bent heel apart,
Jij hebt al sinds lange tijd een plaatsje in ons hart.

Wachttijden weer omhoog!

Dit is weer even slikken… Ook al zagen we het al aankomen; op de site van Naledi staat nu dat ze rekenen met 18-24 maanden wachttijd na het versturen van de papieren. Niet echt het nieuws waar je als a.s. ouder blij van wordt. We zijn begonnen met 6-12 maanden, toen werd het 12-18 maanden en nu dus 18-24 maanden (snif)!.
We zijn nu bijna 11 maanden “adoptiezwanger” en er zullen dus nog wel heel wat maandjes bijkomen…

Vragen, vragen en vragen....

Nu we al wat langer bezig zijn met onze adoptie merken dat vele mensen erg nieuwsgierig zijn naar alles wat er bij een adoptie komt kijken. We merken ook dat het vaak dezelfde vragen zijn. We hebben er hier een paar op onze web-log gezet. (als er nog meer vragen zijn; gewoon laten weten hoor…!)

Hoe oud is jullie kindje als hij/zij bij jullie komt?
Dit is een makkelijke… Ons toekomstige kindje is waarschijnlijk jonger dan 36 maanden. Dit is nl. de leeftijdsgroep die wij als voorkeur hebben opgegeven bij onze adoptieorganisatie Naledi. Hoe oud ons kindje dus precies is weten we pas als HET telefoontje komt.
 
Mogen jullie kiezen of je een jongentje of meisje wilt?
NEE, en dat is voor ons ook helemaal niet belangrijk. Het is dus (bijna) net hetzelfde als bij zwanger worden, dan heb je ook geen keus. Natuurlijk is het spannend om het niet te weten maar we kunnen nu wel heerlijk wegdromen en fantaseren. Een broertje voor Marc? Of toch een Afrikaanse schone….?

Waarom is een adoptie zo duur?
Ha, dit is ook een klassieker…. Om het even heel duidelijk te zeggen: een kindje KOST niets maar is voor ons een GESCHENK, een geschenk van God. En wij zijn erg blij dat wij een kindje wat in zijn eigen land weinig/geen toekomst heeft op zijn/haar levensweg mogen begeleiden. Natuurlijk zijn er wel factoren die er voor zorgen dat een adoptie (veel) geld kost. Het begint al met de procedure, we moesten bv. hier in Lux. ons dossier laten vertalen. Kosten € 779,30. Kosten voor de advocate hier in Luxemburg € 672,00 enz, enz. Ook moeten we straks met 3 personen naar Johannisburg vliegen en met 4 personen terug, geloof me, dat is ook niet goedkoop. Verder verblijven we waarschijnlijk ongeveer 2 à 3 weken in Afrika, en ook dat is niet gratis! En ook de maatschappelijk werkster, rechter enz. willen graag hun salaris verdienen. Nu hebben wij een hele fijne organisatie die ons direkt bij ons eerste gesprek heel duidelijk heeft gezegd wat het in totaal ongeveer gaat kosten. We hebben ons er dus op kunnen voorbereiden en gelukkig komen niet alle rekeningen tegelijk. En LIEFDE en GELUK is toch niet in geld uit te drukken……
Zo, dit waren een paar onderwerpen. En er zijn er nog veel meer…. , dus als nog iemand vragen heeft?!

Een dochter voor Tanja en Laurent, een zusje voor Yann

Eindelijk! Het eerste voorstel van 2007 in Luxemburg! Tanja en Laurent, een echtpaar wat met ons de voorbereidingscursus gevolgd heeft, zijn sinds vanmiddag de trotse ouders van een dochter. En Yann heeft een zusje gekregen! Ze hebben 14 maanden op HET telefoontje moeten wachten maar nu is het dan eindelijk zover. Op 19 maart mogen ze naar Jo`burg vertrekken om hun dochter op te halen.
Éen klein stapje dichterbij……….

Tegenslag...

Wilde ik eigenlijk iets vrolijks schrijven wordt het toch weer een bericht met slecht nieuw. We hebben gisteren een mail gekregen van onze kontactpersoon bij Naledi dat het in Afrika flink tegenzit en de wachttijden dus waarschijnlijk zeker niet korter zullen worden. Enkele kinderen die waarschijnlijk naar Lux. zouden komen worden nu in ZA geadopteerd. Fijn voor die kinderen natuurlijk maar ellendig voor ons en alle andere wachtenden hier. Wanneer er nu weer voorstellen komen: onbekend. Of de wachttijden nog verder gaan oplopen: onbekend. We waren er gisteren behoorlijk van ondersteboven maar kunnen helaas niets doen. Vooral Guy heeft moeite met de steeds langere wachttijden omdat hij natuurlijk al wat ouder is ( voor mij is hij gewoon een superpapa hoor!) We hopen maar op betere tijden maar in het moment ziet het er niet rooskleurig uit. Laten we maar hopen en bidden dat het geen 2008 gaat worden, dat kan ik nog niet overzien.

Nieuw jaar, nieuwe hoop...

Vanmorgen kregen wij een mail van onze kontactpersoon bij Naledi. Eindelijk weer eens een positief bericht. In de mail stond dat ze met nieuwe kinderterhuizen in Johannisburg kontakt hebben gezocht die met Naledi willen gaan samenwerken. Ook hebben ze een 2e persoon die de kontaktpersoon in Johannisburg kan gaan helpen zodat die niet al het werk alleen hoeft te doen.
Dit alles samen betekend waarschijnlijk dat er in dit jaar weer meer kinderen naar Luxemburg gaan komen en dat is voor ons natuurlijk heerlijk nieuws. In moment staan we nummer 11 op de wachtlijst. Het echtpaar wat het langste wacht staat al op de lijst sinds augustus 2005, dat is dus al een heeeele lange tijd.  Verder staat er nog een echtpaar op de lijst die de papieren in october 2005 hebben verstuurd en 7 echtparen wachten sinds december 2005.  2 echtparen hebben in begin 2006 hun papieren verstuurd en daarna wij, in mei 2006.
Wij zijn heeeeeeeeel benieuwd na dit bericht en wachten met spanning verder wat het jaar 2007 voor ons in petto heeft.