Rechtbankprocedure

De volgende stap. Afspraak met de advocaat, maitre Wirion. Eerlijk gezegd is het een kleine horde. We zijn mischien 10 minuten in haar bureau geweest. We hebben alle papieren afgegeven, zij heeft ze nagekeken en toen opgezocht wanneer de rechtszitting voor adopties is. Dit zal zijn op 1 of 8 februari 2006. Dat duurt dus nog een paar weken. Heb ik de tijd om aan het „profile“ (fotoalbum) voor de adoptie verder te werken.

Beginseltoestemming!!!

We zitten ‚s-avond net aan tafel als de telefoon gaat: het is mevr. Emprou. Ze will dat Guy ook aan de telefoon komt en dan komt het woord waar we op gewacht hebben: JA!!!. Zowel mevr. Emprou als mevr. Reuter geven hun „toestemming“. We mogen nu officieel een kindje uit Zuid-Afrika gaan adopteren! Huilen en lachen. De rapporten worden zo snel mogelijk naar ons toegestuurd zodat we verder kunnen met de procedure. Jippie!!!

Nog een keer naar de psychologe

Onze tweede afspraak met de psychologe. Loopt gesmeerd heb ik het idee. Mijn gevoel laat me deze keer niet in de steek want aan het eind van het gesprek verteld ze dat haar aanbeveling positief zal zijn!

Het volgende gesprek...

Ons laatste gesprek met de maatschappelijk werkster verloopt inderdaad beter als de laatste keer. Alle punten zijn doorgenomen en mevr. Emprou verteld ons hoe ze in het algemeen over onze (gezins-)situatie denkt. Ze weet dat wij nog een keer naar de psychologe moeten en verteld dat ze overlegd met de psychologe en daarna met ons contact zal opnemen.

Vragen en onzekerheid...

De dag na ons tweede gesprek met de maatschappelijk werkster toch maar even met mevr. Heck van Naledi gebeld. Ik voel me erg onzeker, het gaat vast niet lukken.
Bij het gesprek van gisteren had ik het gevoel dat ik mijn gedachten en ideeen niet zo goed kon uitdrukken zoals ik het wilde, en dan ook nog in het frans! Stel je voor dat ze nee zeggen tegen onze aanvraag. Dat zou het einde zijn van een hele grote droom.

Mevr. Heck ziet het niet zo somber in, er komt nog een derde gesprek met de maatschappelijk werkster waarin ik kan zeggen wat ik nu voel en waarin ik de mogelijkheid heb nog eens alles rustig uit te leggen.

De eerste keer bij de psychologe

Alweer de volgende afspraak, als dit zo verder gaat zitten we in Afrika voor we er erg in hebben, maar zo makkelijk zal het niet blijven denk ik.

Vandaag moesten we voor de eerste keer op gesprek bij de psychologe: mevr. Reuter. Ook zij gaat met ons die hele vragenlijst door die we thuis hebben ingevuld. Het gaat nu in het luxemburgs en ik merk dat dat een heel stuk beter gaat dan in het frans. Toch makkelijker om je gevoelens en gedachten onder woorden te brengen wat bij zo’n gesprek wel nodig is.

Medische keuring

Onze volgende afspraak! Nu moesten we naar Diekirch, naar de huisarts, dr. Theis, die voor Naledi de zogenaamde medische keuring doet. Dit viel heel erg mee. Hij was erg vriendelijk en praatte honderduit. Hij deed een (zeer) oppervlakkig lichamelijk onderzoek en stelde een paar vragen over onze alg. gezondheid. Hij vertelde ons dat er nog een bloedonderzoek gedaan moest worden en dat was alles.

Als de resultaten van de bloedtesten er zijn krijgen we een officieel papier dat we onderzocht zijn

Het gaat nu echt beginnen...

Nu wordt het spannend. Onze eerste „echte“ afspraak op weg naar ons tweede kindje. We hadden vandaag ons eerste gesprek met de maatschappelijk werkster : mevr. Emprou. Wel wat nerveus want het is moeilijk om je voor te stellen hoe zo’n gesrek gaat verlopen, en dan ook nog in het frans (help) We hadden thuis een hele vragenlijst ingevuld die zij met ons ging bespreken.

Het begin van ons avontuur.....

 

De eerste stap is gezet! Vandaag hadden we om 19:00 uur onze eerste afspraak met mevrouw Heck van Naledi. We gaan een kindje uit Zuid-Afrika adopteren!

Vele vragen hebben we in dit moment en heel veel gedanken gaan er door ons hoofd. Hoe zal alles verlopen, hoe gaat de procedure, zijn we wel geschikte adoptie-ouders, hoe lang gaat alles duren?

We hadden onze eerste afspraak bij mevr. Heck thuis. Al bij het eerste contact via de telefoon kwam ze erg sympatisch over.

Omdat we natuurlijk niet het risiko wilden lopen om te laat te komen zijn we natuurlijk te vroeg van huis weggereden en stonden al om 18:40 in Warken. Nog even door de wijk gelopen en toen aangebeld. Mr. Heck deed de deur open en mevr. Heck was er ook meteen. Zij ging ons voor naar de serre en mr. Heck en hun 4 geadopteerde kinderen bleven in de huiskamer. We kregen wat te drinken en mevr. Heck begon meteen te vertellen. Zij is de contactpersoon tussen Naledi en de adoptie-ouders en probeert zoveel mogelijk informatie te geven en te helpen.

Ze had een hele dikke map met papieren klaar liggen en is alles heel nauwkeurig gaan uitleggen. Zelf hadden we ook wat vragen op papier gesteld zodat we al gauw in een lang gesprek verwikkeld waren. Drie uur later zaten we nog aan de tafel! Zoveel had zij te vertellen, zoveel hadden we te vragen. Ze heeft alle papieren met ons doorgenomen, het verloop van de procedure uitgelegd, verteld welke papieren we nodig hebben enz.

Wat nog veel leuker was waren natuurlijk alle persoonlijke verhalen die zij ons kon vertelllen. Ze vertelde ons over Johannisburg, over haar eigen kinderen, over de verzorging van afrikaanse kinderen (hebben een andere huid en haren ). Ze liet ook foto’s zien van alle kinderen die via Naledi geadopteerd zijn en nu in Luxemburg wonen. Wij hadden ook foto’s van Marc bij en lieten die toen natuurlijk ook zien.

Pas om 22:30 gingen we weer naar huis. Met heel veel informatie in ons hoofd, maar ook met een fijn gevoel. We kunnen nu echt beginnen, we krijgen er misschien een kindje bij!!!!