Mijn
verjaardag vandaag. Wat bijzonder om dit in Afrika te kunnen vieren.
In de
ochtend kwam Joan ons ophalen om weer eens samen met ons op pad te
gaan. Vandaag gaan we naar het ziekenhuis waar Hannah is geboren. Dit
ziekenhuis staat in een van de armerere wijken van Johannesburg.
(Alexandra) Echt ongelofelijk wat we daar gezien hebben..... Je ziet
het vaak op tv. of in de krant, maar de werkelijkheid is toch
anders. Krotjes, een klein kindje op zijn blote voetjes in de rommel
op zoek naar iets te eten. Een vrouw die probeert boven een vuurtje
wat te koken. Kippen en geiten midden op straat. Zo schrijndend om te
zien. Zou Hannah hier ook hebben rondgelopen als ze bij haar
biologische moeder zou zijn gebleven?. Zou haar biologische moeder
hier nog ergens wonen? Of is ze gestorven? We zijn diep, diep onder
de indruk en worden er helemaal stil van. Eenmaal bij het ziekenhuis
aangekomen gaan we samen met Joan naar binnen. Joan gaat vragen of we
op de kraamafdeling mogen gaan kijken. Het duurt een uur maar dan
krijgen we toch toestemming en mogen we allemaal naar binnen. Op de
kraamafdeling is het rustig. In een van de kamers wachten een paar
jonge vrouwen op hun bevalling. Wat zouden ze denken van ons....??
Verder is er een grote ruimte waar de bevallingen zelf plaatsvinden
(hoezo privacy) en een ruimte waar een paar bedden staan voor de
vrouwen die net bevallen ziijn. In een van die bedden heeft dus
Hannah’s biologische moeder gelegen, samen met een lief, klein
meisje van 1550 gram.......... onze Hannah. Wat moet ze gedacht
hebben toen ze hier lag. Had ze toen nog hoop haar baby te kunnen
houden? Was het een moeilijke bevalling?, was er iemand bij haar?
Allemaal vragen waar we helaas geen antwoorden op krijgen maar in
ieder geval kunnen we Hannah weer wat meer vertellen later en de
foto’s laten zien.
15
minuten later, in de auto, rijden we alweer door een andere wereld.
Een wereld met grote gebouwen, hotels en winkelcentrums. Wat een
tegenstellingen......
Joan
rijdt met ons de stad uit, naar een tuincentrum waar ook een
speeltuin en een terras bijhoort. Hier gaan we samen eten. Marc en
Hannah vinden natuurlijk de speeltuin prachtig, vooral Marc die er
nu toch wel echt aan toe is om naar huis te gaan. Heerlijk dat hij
zich hier nog even kan uitleven. Je ziet hem genieten. Ook Hannah
doet dapper mee. Na het eten krijgen we van Joan nog een paar
cadeautjes, als afscheid en voor mijn verjaardag. Ik krijg heerlijke
creme en een mooi sla-bestek. Marc krijgt een cd en Hannah een puzzle
in de vorm van een giraffe.
Nu
komen de waterlanders..... eerst de ervaring van vanmorgen en nu dit
alles nog.
De
gevoelens wisselen elkaar zo snel af dat het bijna niet bij te
houden is......
Eenmaal
in het appartement moet er gewerkt worden: inpakken. Hadden we dit
echt allemaal bij ons??? Ik stuur Guy en de kids naar buiten en
worstel me door kleding, souvenirs enz enz.
Daarna
eten en voor de laatste keer in het appartement slapen! Morgenavond
zitten we in het vliegtuig!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten