Het verhaal van de adoptie van onze dochter uit Zuid-afrika

dinsdag 22 januari 2008

De 2e dag samen


Een onrustige nacht gehad. Telkens weer gedacht aan de afgelopen dag. Er is al zoveel gebeurd in die paar uur dat we Hannah hebben leren kennen. Om 7:00 opgestaan want Joan zou ons om 9:00 komen ophalen. Dat werd 9:30, dus hadden we het ook rustig aan kunnen doen. Eerst op weg naar de rechtbank waar Joan nog papierenwerk moet doen. Wij wachten zolang op de gang. Vrijdag zullen we hier weer zijn want dan moeten we zelf voor de rechter verschijnen. Gelukkig duurt het niet al te lang en gaan we snel weer op weg naar TLC. Daar aangekomen blijkt Hannah op school te zijn, en we mogen haar daar gaan halen. Toen we binnenkwamen was ze met haar klasgenootjes een spel aan het spelen en wilde ze eigenlijk niet veel van ons weten. Je zag haar denken: daar zijn die mensen weer, wat gaat er nu gebeuren?. Toen we met haar wilden teruglopen naar het huis was het mis; huilen. Een vrijwilligster ging samen met ons terug, toen voelde ze zich beter. Eenmaal in het huis was het eigenlijk de bedoeling dat wij alleen in een speelkamer met Hannah zouden gaan spelen, maar daaraan was niet te denken. Hannah wilde echt niet. Uiteindelijk besloten haar in haar routine te laten en weer terug naar school te gaan. Toen we daar echter aankwamen was de school net klaar en gingen we dus wéér terug. Erg onrustig allemaal. Na het middageten mochten we met Hannah buiten gaan spelen. Eerst wilde ze dat ook niet maar uiteindelijk ging ze toch mee, samen met een begeleidster. Wat zou er allemaal in haar hoofdje omgaan?. Eenmaal in de tuin, op de trampoline ging het beter. Daar had ze dikke pret. Later ging de begeleidster weg en waren we eindelijk even alleen met Hannah.
Toen het begon te regenen gingen we terug naar binnen. Daar was het druk, en onrustig zodat Hannah meteen op zoek ging naar Pippa.
Toen Hannah met Guy naar het toilet was kon ik even rustig met Joan en Pippa praten. Ik voelde me niet echt lekker in deze situatie. Het is zo druk in huis, iedere keer als Hannah wat kontakt met ons begint te krijgen , staat er weer iemand bij die haar aanspreekt of optild. Gelukkig ziet Pippa het precies hetzelfde. Zij had, toen wij in de tuin waren, al overleg gepleegd en er is besloten dat Hannah vandaag met ons mee zal gaan!!!! Ik voel me opgelucht. Hoewel het kindertehuis geweldig is en ze heel goed voor Hannah hebben gezorgd hebben wij het idee dat het voor ons beter is als we een tijdje alleen met haar kunnen zijn. Afscheid nemen moet ze toch een keer en of we dat nu vandaag of morgen doen?? Ook mist Hannah op deze dagen haar routine en dat is niet goed voor haar. Ze moet weten waar ze aan toe is. Daarom gaat ze mee.....
Ook wordt er besloten dat Pippa niet meer bij ons in het appartement zal komen, omdat Hannah dan misschien het idee heeft dat ze weer teruggaat. Ook voor Pippa niet makkelijk. Zij heeft lang voor Hannah gezord en moet haar nu laten gaan.
Het afscheid was niet makkelijk. Hannah was ontroostbaar en huilde zo hard. Ze kreeg gelukkig wat homeopatische druppeltjes en dat hielp. Na een paar minuten viel ze in de auto in slaap, bij mij op schoot.
Eenmaal in het appartement ging het beter. Ze leek de omgeving te herkennen van de dag ervoor en heeft gekleurd en wat rondgelopen. Soms vroeg ze naar Pippa of een verzorgster maar ze bleef rustig en was ook redelijk goed af te leiden. We hadden het avondeten op de kamer laten brengen en dat was heerlijk rustig. Duurde wel weer wat langer, omdat we weer eens zonder stroom zaten. Gelukkig waren ze al in bad geweest. Om 19:30 lagen ze allebei in bed. Eerst waren ze nog wat onrustig (ze slapen samen in een groot bed), maar om 20:00 sliepen ze allebei.

Hannah's bed

Het hoofdgebouw van het kindertehuis

Hannah en Marc spelen al wat met elkaar, op de achtergrond de "school" van het kindertehuis.

onze eerste familie-foto

In ons appartement

Wat wil je eten Hannah?

Slaap lekker!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten