Vandaag zijn we alweer 13 maanden “adoptie-zwanger”. Weer een maandje
erbij. Ik moet eerlijk zeggen: de tijd gaat best snel als je erop
terugkijkt. We hebben ook altijd best veel te doen en plannen ook veel
leuke dingen nu om het wachten wat aangenamer te maken. Vorige week had
Marc pinkstervakantie en zo’n week is zo om (zeker als opa lekker met
Marc kan spelen en stoeien). Komende donderdag en vrijdag gaat Marc met
school op “vakantie”, naar de jeugdherberg in Hollenfels, dus deze week
is ook weer zo voorbij. En zondag over een week hebben we de jaarlijkse
barbeque van onze adoptie-organisatie, kunnen we heerlijk bijkletsen met
andere adoptie-ouders en genieten van al die mooie afrikaanse kindjes.
Wat
wel erg moeilijk is, is de grote onzekerheid die een adoptie met zich
meebrengt. Iedere (toekomstige) adoptie-ouders weet wel wat ik bedoel.
Wanneer komen er weer voorstellen? Gaan de wachttijden nog verder
omhoog? Hoe is de situatie in Afrika? Adopteren wordt steeds moeilijker
en duurt steeds langer (ook in andere landen). We kunnen alleen maar
hopen en moeten vertrouwen hebben dat God weet welk kindje bij ons hoort
en wanneer dat zal zijn….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten