EEN DOCHTER EN ZUSJE!!!!!!

’s-Middags krijgen we een mailtje van onze kontaktpersoon bij Naledi. In ons rapport staat nl. dat we open staan voor een kindje met een zg. Special-need .(een kindje dat bijzondere zorg nodig heeft) Klopt dit nog? En waar liggen onze grenzen? Zijn we evt. bereid een kindje op te nemen met een ontwikkelingsachterstand of evt. epilepsie? Waar ligt onze uiterste grens wat betreft de leeftijd van het kindje.?

Een hele hoop vragen dus, maar vreemd genoeg denk ik er nog vrij laconiek over na. Misschien zijn ze bezig om alle dossiers nog eens te controleren, of alles nog klopt..

We lezen die mail zo rond een uur of 6 (’s-avonds) en ik zeg nog tegen Guy: “ ik bel morgen wel even”

Nou, zover kwam het niet. Om 20 uur ging de telefoon. Diane (onze kontaktpersoon) aan de telefoon. Met de vraag of we de mail gelezen hebben en hoe we hierover dachten. Toen vroeg ze of ze iets kon bespreken........

ZE HAD EEN VOORSTEL

“in Zuid-afrika wacht een meisje van bijna 4 jaar op ouders. Ze is een zg. Special-need maar wij denken dat ze goed in jullie familie zou passen. Ze heeft een paar keer in het ziekenhuis gelegen en heeft een ontwikkelingsachterstand. Met 3 maanden heeft ze hersenvliesontsteking gehad, en ze is een keer aan haar darm geopereerd. Ze heeft met 2 jaar een paar koorststuipen gehad en krijgt in moment medicijnen tegen epilepsie (hoewel de diagnose epilepsie nooit definitief gesteld is) Ze woont in het kindertehuis TLC..... En ze heet Hannah, geboren 24-12-2003!!1

Ik moet zeggen: tijdens het telefoontje was ik vrij rustig, heb wat aantekeningen gemaakt en meestal gewoon naar Diane geluisterd. Maar toen ze ophing.......... toen kwamen de emoties los. Ongeloof, verbazing, blijdschap en nog veel meer.

Eerst alles natuurlijk met Guy doorgesproken, want hij had natuurlijk alleen maar brokstukken van het telefoontje meegekregen. Daarna meteen achter de computer gedoken want Diane stuurde ons direkt over mail een uitgebreid (medisch) rapport.

Lezen dus, en nog eens lezen, en nog een keer......

Ohhh, die gevoelens. Trillen, lachen, huilen, echt alles tegelijk. Mijn gedachten gaan alle kanten op. Een meisje! Kunnen we dit aan? Geen baby meer? Gebeurd dit echt?

Ik weet niet meer hoe laat we naar bed zijn gegaan, maar in ieder geval heb ik niet veel geslapen. We hebben veel te veel om over na te denken. Hoewel ik eigenlijk al niet meer nadenken wil. Mijn gevoel zegt JA. Niet meer wachten....

Om 5:30 sta ik weer langs mijn bed. Ik moet gaan werken want ik heb vroege dienst. Nog nooit heb ik zo weinig zin gehad. Ik wil thuisblijven en met Guy praten. Guy blijft nl. thuis vandaag omdat hij buikgriep heeft. (kan er ook nog wel bij) Op mijn werk direkt even mijn collega apart genomen. Als het even kan wil ik eerder naar huis. ... Gelukkig lukt dat er ben ik rond 11uur weer thuis. En daar nemen we het besluit: we gaan Ja zeggen!!! We willen zo graag voor dit meisje zorgen. Natuurlijk maken we ons zorgen over haar ziektegeschiedenis en haar toekomst, maar we kunnen haar een thuis geven....... Het gevoel klopt en ze past volgens ons goed in onze familie, ook qua leeftijd.

We bellen naar Diane......... en zeggen dat we het voorstel accepteren. Diane reageerd eerst nog wat voorzichtig. We hoeven nog geen ja te zeggen. We mogen rustig nog langer nadenken. Maar dat willen we niet. Als Diane begrijpt dat we er niet meer vanaf te brengen zijn, is ze oprecht blij. En ze gaat de foto’s per mail sturen....... Ohhh wat spannend. Nu gaan we weten hoe ons meisje eruit ziet.... Binnen een paar minuten is de mail aangekomen. Vol spanning openen we de mail. Ohhhhh..............

We zijn verkocht! Wat een plaatje! Wat een scheet! Tranen .........

Diane hangt alweer aan de telefoon en mag meegenieten van ons geluk.

Samen gaan we Marc afhalen bij de schoolbus. We nemen hem meteen mee naar huis. Natuurlijk zouden we het hele verhaal meteen aan iedereen willen vertellen maar eerst moet Marc het natuurlijk weten. Hij wordt grote broer!! Hij reageert vrij nuchter, kan het natuurlijk niet allemaal bevatten. Hij vindt het grappig dat ze Hannah heet, net als zijn klasgenootje. En hij komt met de opmerking. “dan zijn we met 2 meiden, en 2 jongens.

Daarna gaan we helemaal los. Iedereen mag nu weten dat we een dochter krijgen. We bellen allereest naar “opa”. We hadden gisteravond al even laten weten dat we “gepolst” waren, maar nu kunnen we bellen dat hij er een kleindochter bij heeft. Heerlijk om dit te kunnen vertellen. Wie hebben we nog meer gebeld, ik weet het bijna niet meer. Guy ouders (bomi en bopa) natuurlijk, Astrid, Marianne,

Ook veel mail gestuurd. Naar de familie, vrienden en bekenden. Heerlijk om alle reakties te lezen. We zweven op een roze wolk en ik wil er nooit meer af. Alle gevoelens van de afgelopen tijd zijn weg, verdwenen. Niet meer op de wachtlijst........

Ohh wat een heerlijke gevoelens. Ik voel me zó blij. Een dochter!!! Zolang van gedroomd....

De dagen daarna zijn een roes. Veel telefoon en mail. Steeds weer het hele verhaal vertellen. We genieten.!!!!!!!

En hier is ze dan: onze Hannah!!